Dziewczęta z Nowolipek

Nie można się ustrzec, aby nie mówić także do rzeczy martwych.

Potrzebny jest czyjś uśmiech, aby samemu też się uśmiechnąć.

Gdy nie ma co jeść, powstają nowe pieśni.

W miłości nie wystarczają ludzi, świat, powierza się miłość mocom najwyższym, tajemnym i najwznioślejszym.

Żyć można jakkolwiek bądź, wszystko jedno, jak się żyje, jak się przeżywa życie. Zawsze ono wychodzi na złe, kończy się jakby w pół drogi.

(…) wieczna przemiana, która się w nas dokonywa, to jest życie.

W nieporozumieniu z ludźmi zawsze jesteśmy winni. Trzeba tylko odnaleźć tę winę.