Uczta

Dusza ludzka dopiero wtedy jaśniej widzieć poczyna, kiedy się bystrość młodych oczu zwolna zatraca.

[...] na tym szczeblu dopiero życie jest coś warte: wtedy, gdy człowiek piękno samo w sobie ogląda.

[...] musi człowiek i nieśmiertelności pragnąć, jeżeli przedmiotem miłości jest wieczne posiadanie dobra.

[...] myślący człowiek przecież się więcej powinien bać kilku mądrych ludzi aniżeli [...] tłumu durniów.

[...] żadna rzecz nie jest ani dobra, ani zła sama przez się, ale rzecz wykonywana pięknie jest piękna, a wykonywana źle jest zła.

Tak to i bogowie, i ludzie na wszystko pozwalają temu, który kocha [...].