Ostatnio dodane

Papież dostał swoją elegancką mitrę nie od Boga, tylko od mężczyzn i kobiet będących ofiarami szantażu teologicznego.

Tak poważne sprawy jak grzech i przebaczenie powinny pozostać między człowiekiem a Bogiem.

Piszę z miłości, ale miłość nie opłaci rachunków.

Talentu nie da się powiększyć - jest dany w pakiecie startowym - można jednak zapobiec jego kurczeniu. Przynajmniej chcę w to wierzyć.

W oczach skarbówki mogę sobie być Zawodowym Pisarzem - jak podaję w zeznaniu podatkowym - natomiast w pracy twórczej wciąż jestem amatorem, stale uczię się swojego rzemiosła. Jak my wszyscy.

Kto pisze prozę, krótką czy długą, nigdy nie przestaje się uczyć.

To bowiem potrafimy: grać w karty, przeklinać i prowadzić wojnę. Niewiele jak na dwadzieścia lat - zbyt wiele jak na dwadzieścia lat.

Z nami jest jak ze starymi klepsydrami, wiesz, kochanieńki? Czytałam o tym. W takich klepsydrach ziarna piasku od częstego przesypywania robią się bardziej okrągłe, wycierają się i piasek przesypuje się szybciej. Stare klepsydry zawsze się spieszą. Wiedział pan o tym? Tak samo nasz układ nerwowy, on też się zużył, wie pan, zmęczył się, bodźce lecą przez niego jak przez dziurawe sito i dlatego mamy wrażenie, że czas płynie szybciej.

Język, słowa tylko wtedy mają moc, kiedy stoją za nimi obrazy.

Nie mogę ujrzeć czegoś, co mnie nie zawiera. Jesteśmy więźniami samych siebie. Paradoks. Ciekawa perspektywa poznawcza, ale i fatalny błąd ewolucji: człowiek widzi zawsze tylko siebie.

Może przyczyny mają naturę pyłu: pojedyncze cząstki są niezauważalne, lecz ich mnogość tworzy gęsty fatalistyczny tuman.

[...] parę razy mówi głośno: „ty zawsze ja nigdy! ty zawsze ja nigdy” - aby ją przekrzyczeć, ponieważ jest oczywiste, że ten argument choć mglisty zawsze jest prawdziwy, a kto mówi głośniej, ten każdą utarczkę słowną z łatwością wygrywa.