Ostatnio dodane

[...] lubił bardzo osoby biedne, lubił nędzę, ale raczej platonowską taką nędzy ideę, w tym mnóstwo jest poezji, ale nie jak stoją obok ciebie, jeżdżą z tobą jednym metrem, lubił nędzę, ale nie wszędzie i nie wszyscy naraz [...].

Życie to [...] ucieczka z jednej kryjówki do następnej, z jednego snu do następnego, a między nimi głód, zimno i lęk...

Porzuconą kobietę zawsze można rozpoznać, przynajmniej ja potrafię. Wyglądała na bardziej nagą, niż gdyby zrzuciła z siebie całe ubranie.

W wielkiej miłości najbardziej zdumiewa to, że pragnie ona być eksponowana i oglądana, jakby wszystko, co robi dwoje szczęśliwych ludzi, wymagało uwagi całego świata.

W każdym czystym i nowym początku istnieje [...] coś, co wywołuje w człowieku chęć rozwalenia tej delikatnej budowli albo przynajmniej wprowadzenia nieporządku wśród kamieni, ażeby budynek mógł dalej rosnąć krzywo, nieidealnie i już nikogo nie raził w oczy.

Gazety strasznie się tym ekscytują. Nie ma to jak seks i groteskowe morderstwa - tylko one zapewniają rosnące słupki sprzedaży.

Bez względu na to, dokąd mogą zaprowadzić nas w życiu zbiegi okoliczności, chodzi o to, żeby podejmować właściwe decyzje. Chociaż każde zdarzenie ma wpływ na kolejne, to jednak człowiek został wyposażony w wolną wolę i zdolność decydowania o życiu własnym i innych.

Osiem na dziesięć osób wychodzących na wolność trafia z powrotem do więzienia. I w tym tkwi właśnie pewien paradoks, bo społeczne oczekiwanie jest takie, że osadzeni powinni wychodzić na wolność jako lepsi i bardziej prawi ludzie.

Praca policji jest teraz dużo bardziej eksponowana w przekazie medialnym, niż była kiedyś. Wskutek tego policjanci byli obecnie w większym stopniu narażeni na krytykę z powodu popełnianych błędów i źle prowadzonych dochodzeń. Zarówno media, jak i opinia publiczna patrzyli im na ręce, oczekując od nich wyższej jakości i refleksji nad etyczną stroną spraw. [...] Funkcjonariusze musieli sobie uświadomić, że szacunek nie należy im się już automatycznie z tego tylko powodu, że noszą mundur.

[...] chciała spróbować znaleźć odpowiedź na pytanie, czy surowe kary miały jakikolwiek sens. Pokazać, co stało się z ludźmi, którzy w więzieniu spędzili wiele lat. Chciała postawić hipotezę, że umiarkowany wymiar kary, rozważne stosowanie przymusu państwowego mogą przyczynić się do ukształtowania bardziej humanitarnego społeczeństwa.

Być dobrym człowiekiem. Niezłe postanowienie w mrocznych czasach.

[Laurie] Przypuszcza, że ludziom, których obowiązki zawodowe wymagają okrucieństwa - na przykład pracownikom rzeźni - stopniowo zaskorupiają się dusze. Pod wpływem nawyku człowiek twardnieje: zazwyczaj pewnie tak bywa, ale raczej nie w przypadku Lauriego. Chyba nie ma daru twardnienia.