Ostatnio dodane

Nie ma rozpusty gorszej niż myślenie.

Umrzeć ile konieczne, nie przebrawszy miary.
Odrosnąć ile trzeba z ocalonej reszty.

Na chwilę tu jestem i tylko na chwilę:
co dalsze przeoczę, a resztę pomylę.

Tajemnica przyciąga tajemnicę.

„Nie dam się schwytać, nie postawię ryzykownego kroku, lepiej spać wśród grobów niż za kratami więzienia”.

Jaki to wszystko ma sens, jaki sens mają wojny, władcy na tronach, papieże w lektykach? O co biją się ludzie poza żarciem, winem i miłością?

„Cmentarze są jedyną szansą ucieczki [...]. Obok, dokoła, tylko umarli. Kto mnie tu znajdzie i zdradzi? Błogosławieni umarli! Oni są jedyną możliwością ocalenia!”.

Wojna przybierała [...] coraz bardziej charakter grzęzawiska, z którego można wyszarpnąć jedną nogę za cenę zapadnięcia się drugiej.

Cywilizacja - to władza nad światem, kultura - to miłość do świata.

Dekalog we wszystkich religiach jest podobny.

Człowiek nie może żyć tylko miłością i wyrzec sie prawa zachowania własnego życia. Taka postawa doprowadziłaby go niechybnie do śmierci.

W lęku kurczymy się, w miłości rozszerzamy. I tylko miłość może zwyciężyć lęk przed śmiercią.