Ostatnio dodane

Człowiek, który kocha, nie chce władać przedmiotem swoich uczuć, chce być z nim razem, złączyć się z nim we wspólnocie przeżyć. Złączenie jest celem miłości, i to nie tylko złączenie fizyczne, lecz też psychiczne.

Zwykle u największych nawet pesymistów istnieje choćby cień nadziei. Nadzieja bowiem jest warunkiem życia; musi istnieć wiara w przyszłość, gdyż życie jest ustawicznym dążeniem do przyszłości.

Człowiek rozwija się przez całe życie, ale jednak to, co nabył w dzieciństwie, pozostaje zasadniczą wytyczną na dalszy ciąg jego nieraz zmiennej i burzliwej historii.

Dziecko jest dla siebie kosmosem.

Zmiana nieznanego w znane, przyszłości w przeszłość, wymaga wysiłku i odwagi.

Przyszłość jest chaotyczna i niepewna, gdyż chaos i niepewność tkwi w samym człowieku.

Nie można swej przeszłości wyciąć, jak wycina się nieudany kadr filmu.

Cel transcendentny ma zawsze w sobie podkład miłości, gdyż miłość właśnie jest dążeniem poza pole własnego życia, dążeniem do złączenia się z tym, co jest na zewnątrz nas.

Narodziny i śmierć są granicami zamykającymi życie wszelkich żywych istot, a także człowieka.

Życie jest wciąż dla nas wielką niewiadomą, którą jednak musimy starać się poznawać, choćby dlatego, by siebie lepiej rozumieć, gdyż sami jesteśmy cząstką przyrody ożywionej.

Zjawisko życia jest czymś tak niezwykłym we wszechświecie i, logicznie rzecz biorąc, z góry skazanym na zagładę, że wytłumaczenie, dlaczego życie rozpleniło się na naszej planecie, wymaga irracjonalnej wiary w samo życie.

Powstanie życia na naszym globie było niezwykłym przeciwstawieniem się materii nieożywionej.