– Czemu… czemu pewni ludzie myśleli, że nie żyjesz? Markiz spojrzał na Richarda oczami, które widziały zbyt… — Neil Gaiman

– Proszę przeprosić tego pana, panie Vandemar.

Pan Vandemar skłonił głowę i namyślał się przez moment.

– Zdawało mi się, że muszę skorzystać z toalety – rzekł. – Nie musiałem. Przepraszam.

– Nie lubię słodyczy – oznajmił pan Vandemar. – Dziwnie smakują.

– To chyba nie najlepsza pora na odkrycie, że cierpię na klaustrofobię?

– Tak – odparła Drzwi.

– Zatem nie odkryję – mruknął Richard.