Prawdziwy świat

(...) miotani życiem szamotamy się między pragnieniem a rzeczywistością.

W tym momencie był mi zupełnie obojętny. Znaczył mniej niż odrobina trucizny czy ciało obce w ranie.

Cały świat potrafi działać człowiekowi na nerwy. I to wręcz niewiarygodnie.

Spójrzmy prawdzie w oczy: świat jest zdegenerowany. I zgniły.

Dopiero stojąc w obliczu śmierci, pojęłam, czemu powieściopisarze piszą książki: zanim umrą, chcą by ktoś, gdzieś tam, ich zrozumiał.

Gdy brakuje ci sił, żeby walczyć z przeznaczeniem, musisz po prostu zaakceptować to, co niesie los. I to właśnie jest coś, czego nie da się odwrócić.

Samotność. Czasami to okropne uczucie skłania człowieka do zrobienia czegoś głupiego.

Przyjaciele to bardzo dziwaczny wynalazek. Z pozoru wszystko o tobie wiedzą, ale jak przyjdzie co do czego, okazuje się, że w ogóle cię nie rozumieją.

Obowiązek jest ciężki jak góra, ale śmierć lekka jak piórko.