Mario Vargas Llosa

Marzenia rozwiały się w dym wówczas, gdy powinny się spełnić.

– To najlepsze, co może przypaść człowiekowi, Ambrosio – mówi Santiago – Wierzyć we własne słowa, robić z zamiłowaniem to, co się robi.

– Przecież wiesz tato, że nie mam wielkiej melodii do hulanek

– Muszę to komuś opowiedzieć, zżera mnie to, Carlitos – powiedział Santiago. – Okey, jeżeli ci to poprawi samopoczucie – powiedział Carlitos – Ale zastanów się. Mnie się czasami w krytycznych momentach zbiera na zwierzenia, a potem cholernie mi to ciąży i nienawidzę ludzi, przed którymi się odsłoniłem. Więc żebyś mnie jutro nie znienawidził, Zavalita.

No i na co się to zdało, don, na co tyle obrotności i sprytu, żeby złowić białego mężczyznę. Zyskała nazwisko i znalazła się o szczebel wyżej, ale za to została samiuteńka, bez jednej przyjaznej duszy, i nawet bez matki.

Dobra, jak się z człowiekiem pogada, to zawsze można się porozumieć – rzekł Ludovico.

Bohaterstwo nie zawsze jest owocem wielkich, wzniosłych idei „Czasami motorem bywa zabobon, ciasnota umysłowa, zwykła głupota.

Na wszystko jest rada, z wyjątkiem śmierci.

Parlament jest dobry dla tych, co nie mają nic do roboty.

Człowiek ma jeszcze swoją dumę, choćby go nie wiem jak zgnoili.

– Pereira myśli, że jeśli Ministerstwo Pracy przyjmie chociażby warunek numer dwa tej petycji, to on będzie mógł…. – Wytłumaczy pan Pereirze, że po to mu płacimy, aby nas słuchał, a nie, żeby myślał – powiedział Bermudez. – Wpakowaliśmy go na ten stołek i ma nam ułatwić zadanie, niech nie komplikuje sprawy własnym myśleniem.

– Kiedy nie chcesz czegoś wiedzieć, to już jesteś dobry, Ambrosio, nie ma mocnego na ciebie.