Błękit szafiru. Trylogia Czasu, tom 2

Nie ufaj nikomu i niczemu. Nawet własnym uczuciom. (…) Wokół są sami nieufni ludzie.

Kruk na skrzydłach z rubinu niesiony, między światami brzmi umarłych muzyka, siły jeszcze nie poznał i nie zna też ceny, moc głowę podnosi i krąg się zamyka.

Z diamentu lwa lico – ileż dumy na nim. Surowa klątwa mąci światła promienie i wszystko się zmienia w słońca umieranie. To kruka ostatnie tchnienie.

Zmarłych się nie boję. W odróżnieniu od żywych ludzi, jak wiem z doświadczenia, nie mogą nic człowiekowi zrobić.

To jest niestety niezaprzeczalna prawda, że zdrowy rozsadek cierpi tam, gdzie do gry wkracza miłość.

– Gwendolyn, oddychaj normalnie, wdech i wydech. (…)

– Przestań. To nie do zniesienia, jaki jesteś zarozumiały.

– Przepraszam. Ale to takie… oszałamiające uczucie, wiedzieć, że z mojego powodu zapominasz o oddychaniu.

Kto wierzy w przypadek, ten nie pojął mocy losu.

Broń, z którą człowiek nie umie się obchodzić, zostaje z reguły użyta przeciw niemu.

Dobra wiadomość jest taka, że winą za twój brak umiejętności całkowicie obarczają twoją matkę. W ogóle baby są winne wszystkiemu, co do tego tajemniczy panowie byli zupełnie zgodni.

– To, że mam pecha widzieć cię i słyszeć (…) nie daje ci jeszcze prawa do mojego towarzystwa. (…)

– Ale tobie do mojego, szczęściaro…

– (…) Ale dżentelmen nie rozmawia o takich sprawach.

– Zgodziłabym się na taką wymówkę, gdybyś był dżentelmenem.