Juliusz Słowacki

Ktoś mi przez ucho

Do mózgu sztylet wbija...

Jezus! Maryja!

Ze szczytu piramidy – co znaczy: z dzwonnicy,

Ze szczytu tych piramid sto wieków was widzi.

Duszo! niechaj ci włosy na czole rozgarnę! Weź mię w twoje ramiona, rozkoszą odkwitnę. Patrz na mnie! Twoje oczy jasne, skrzące, czarne, Białka oczu jak perły śnieżystobłękitne. Gdy rzucasz wzrok omdlony, padam, słabnę, mdleję; Tak na przesłodkiej róży mrą złote motyle; A gdy spojrzysz iskrami twych oczu – szaleję! I ożywam na całą pocałunku chwilę.

Idę wśród ludzi jak przez las jesienny…

Starzec, jak skowronek,

Zastygły pod wspomnień bryłą (…),

Poeta – rycerz – starzec – nic (…).

O, gdyby tak się wedrzeć na umysłów górę,

Gdyby stanąć na ludzkich myśli piramidzie

I przebić czołem przesądów chmurę,

I być najwyższą myślą wcieloną...

Okropnym wołasz mię imieniem!

Trup… trup… trup na mnie białą dłonią kiwa…

I ciągną nazad, wstając z głowy. – Ale

Nogi przykute…

O! ci młodzi ludzie,

odchodzą od nas i wołają głośno:

Idziemy szukać szczęścia. Więc my starce,

Cośmy przebiegli po tej biednej ziemi,

A nigdy szczęścia w życiu nie spotkali;

Możeśmy tylko szukać nie umieli…

Próżno myśl geniuszu świat cały pozłaca,

Na każdym szczeblu życia rzeczywistość czeka.