Na dole cała rodzina siedziała już przy stole. Wszyscy się uśmiechali jak nienormalni. — Joanna Fabicka

Ciągle muszę znosić jej docinki. Jest taka gruboskórna…

Wiem, bo kiedyś położyłem jej na krześle pinezkę i nic nie poczuła!

Ciągle żyję, ale nie jestem tak naiwny, żeby sądzić, że będzie to trwało wiecznie.

W szkole poszedłem do pokoju nauczycielskiego, przeprosić, że zawiodłem ich nadzieje i nie wystartowałem w konkursie poetyckim. Wydawali się pełni zrozumienia. Matematyk powiedział, głaszcząc mnie po włosach:

– I dzięki Bogu!

A potem wytarł sobie rękę chusteczką higieniczną.