James Baldwin

Jednego dowiedział się o Esther w ciągu tych dziewięciu dni: że traktowała jego lęki i niepokoje jako dziecinne i urojone, jako skłonność do niepotrzebnego utrudniania sobie życia.

Wydawała się osobą przysłaną na świat po to, żeby opiekować się chorymi, pocieszać płaczących i ubierać do trumny zmarłych.

Nikt nie może wiecznie przebywać w rajskim ogrodzie.

Każdy z nas błąka się po tej samej ciemnej uliczce, mającej to do siebie, że naprawdę ciemna i zdradliwa jest dopiero wtedy, gdy sprawia wrażenie jasnej.

Jest rzeczą ze wszech miar nieuchronną, że niegdysiejszych upokorzeń nie kojarzy się wyłącznie z odwiecznymi ciemiężcami, ale również z odwiecznymi pobratymcami.

Historia mojego dzieciństwa to ponura opowieść, jakich wiele, i możemy ją pominąć, kwitując oględnym stwierdzeniem, że bynajmniej nie zastanawiałbym się nad przeżywaniem jej po raz drugi.