Kronika widzeń złudnych

Coraz mniejszą mam ochotę wstawać, coraz mniejszą mam ochotę coś zrobić, coraz mniejszą mam ochotę coś zrobić, wolę być i jedynie patrzeć. Jedynie patrzeć i słuchać, i pisać. I w zwycięstwo, jak powiedziałem, nie wierzę. To wszystko.

Każde zwycięstwo jest szyderstwem i żadne szyderstwo nie jest zwycięstwem

Widzenie złudne jest tak samo nietrwałe, jak każde. I każde zdycha tym szybciej, im szybciej każdy łudzący się dochodzi do przekonania i pewności, że tak zwana lepsza sytuacja, jest w gruncie rzeczy sytuacją gorszą, że, krótko mówiąc, najlepsza z tak zwanych sytuacji jest przede wszystkim najgorszą z możliwych sytuacji, w jakiej można było znaleźć się w życiu.

Wieczór nadchodzi wolno i nieubłaganie, nadciąga jak wrogie armie, jak wojska nieprzyjacielskiej ciemności, bataliony realnego mroku, dywizje lęków i fobii, wieczór zapada we mnie, ja w wieczór zapadam się całkiem.

W końcu to wszystko to tylko dosyć pospolite problemy. Problemy, czyli nic straszliwego. Drobiazgi do zanotowania.