Kleopatra

Jakże dziwną rzeczą jest miłość kobiety, która w początkach swych jest tak mała i tak ogromna na końcu! (…) Albowiem kiedy Niewidzialny zamyślił zbudować początek wszechświata, zasadził to ziarno miłości kobiecej, iżby przez swój nierówny wzrost przyniosło światu równość prawa. Raz oto wynosi ona maluczkich na niezmierne wyżyny, to znowu możnych zrównuje z pyłem. I tak, dopóki istnieje kobieta – ta wielka niespodzianka natury – dobro i zło nie mogą wzrastać osobno.

Cóż bowiem wart jest człowiek, który nie ceni nader rzadkiego i pięknego daru, owej jedynej doskonałej rzeczy, której nie można zdobyć za złoto, jaką jest szczera miłość kobiety?

Zemsta jest strzałą, która często pada na głowę łucznika.

…Choć przedmiot uwielbienia niesie nam często zagładę, a miłość jest bardziej nieubłagana niźli śmierć, i chociaż z kolei rzeczy odpłacamy się za doznane nieszczęścia, to jednak nadal musimy uwielbiać i wyciągać ramiona ku utraconym pożądaniom i przelewać naszą krew na ołtarzu naszego zdegradowanego bóstwa. Albowiem miłość pochodzi z ducha i nie zna śmierci.

Ci, co po kryjomu chodzą, chodzą złymi drogami. Tylko złe ptaki lubią fruwać po nocy.

Ci, co sieją niespełna rozumu, żąć będą w ubolewaniu.

Kruche są podstawy spraw, które opierają się na wierności kobiecej, bowiem kobiety tylko wówczas są wierne, kiedy kochają, a kiedy zaś kochają, niewiara staje się ich wiarą. Nie są stałe… Potrafią zajść wysoko i upaść jeszcze niżej. Są tak silne i zmienne jak morze.

Kobieta dorosła powinna się obawiać dwóch rzeczy – małżeństwa i śmierci; a z dwojga złego małżeństwo jest gorsze, albowiem w śmierci możemy znaleźć odpocznienie, natomiast w złym małżeństwie znaleźć musimy jedynie piekło.

Miłość nie liczy się z trudami… ani waży tkliwości na wadze handlarza. Daje z siebie wszystko, co ma, i stara się dać więcej, aż do wyczerpania niezmierzonych zasobów duszy.