Haruki Murakami

Problem nie w tym, z czym musze sobie radzić. Jest natomiast coś, co muszę robić. Muszę żyć dzień po dniu w tym swoim ciele, w tym nieprawdopodobnie wadliwym opakowaniu.

Na tym wielkim świecie nie możesz liczyć na nikogo oprócz siebie.

Nie wolno zamykać oczu. Zamykanie oczu nic nie pomoże. Nic nie zniknie. A raczej, kiedy się je znowu otworzy, będzie jeszcze gorzej.

Proszę pana, świat się zmienia z dnia na dzień. Codziennie o odpowiedniej godzinie nadchodzi świt. Ale to już n ie jest ten sam świat co poprzedniego dnia. Ani pan nie jest ten sam co wczoraj. Rozumie pan?

Nie trzeba myśleć o trudnych rzeczach, wystarczy pozwolić ciału przesiąknąć w s z y s t k i m.

Patrzę, jak słońce chyli się ku zachodowi, cienie różnych przedmiotów stopniowo spowijają cały świat. W świecie, w którym jest czas, niczego nie da się odwrócić.

Proszę pana, świat jest bardzo, bardzo brutalny. Nikomu nie uda się uciec od przemocy. Proszę o tym nie zapominać. Ostrożności nigdy za wiele. To samo dotyczy kotów i ludzi.

Objawienie przekracza ramy codzienności. Co to za życie bez objawień! Ważne jest przeskoczenie z racjonalności obserwowania do racjonalności działania.

Nie proszę ludzi o robienie rzeczy, których nie potrafią. Przecież to byłaby strata czasu. Nie uważasz.

Pewnie myślisz, że Japonia jest małym krajem i nie da się zabłądzić w lesie, ale jak raz człowiek zabłądzi, las nagle strasznie się rozrasta we wszystkich kierunkach.

Pewnie wiesz, że koty mają silne przyzwyczajenia. Zazwyczaj prowadzą regularny tryb życia i poza wyjątkowymi sytuacjami nie lubią większych zmian.

Nie lubiłem szkoły, ona też za mną nie przepadała. Dlatego, że jakby to powiedzieć? Byłem inny.