Guillaume Musso

(…) życie podobne było czasem do partii pokera: nawet ze złymi kartami można było czasem wygrać.

Nie liczą się razy, które się daje, liczą się te, które się obrywa i którym się człowiek opiera, żeby móc iść dalej.

Z czasem wszystko odchodzi (…). Tak samo zapomina się o pasjach, jak i o głosach, które kiedyś szeptem błagały, żeby nie wracał za późno i się nie przeziębił…

Czasem powodzenie w życiu zależy od drobnostki. Od jednego spotkania. Właściwej decyzji, łutu szczęścia.

Recytowałem nieustającą litanię pocieszeń, którymi bezskutecznie faszeruje się ofiary złamanych serc (…). Nie ma bowiem słowa, które pocieszyłoby faceta zrozpaczonego po stracie ukochanej.

A gdyby się okazało, że wszyscy gonimy za czymś, co od dawna jest w naszym posiadaniu?

– Ma pan nieznośną skłonność sprowadzania wszystkiego do własnej osoby.

– Bo na tym znam się najlepiej.

Nie doczekasz świtu, nie odbywszy drogi przez noc.

– Ale to będzie bardzo trudne stwierdziła Bone – drżącym głosem.

– Masz rację to trudne. Czasem będziesz czuła się bardzo samotna i będzie ci się chciało płakać, wtedy płacz bo to bardzo pomaga.

– Tylko małe dzieci płaczą – zaoponowała bliska łez.

– Nie, płaczą wszyscy. Uwierz mi. Ludzie, którzy nigdy nie płaczą, to najbardziej nieszczęśliwe istoty na ziemi.

Kiedy człowiek bardzo czegoś chce, gotów jest na wszystko.

Zajmować się innymi to zajmować się sobą.

Przeszłość potrafi nas dopaść znienacka, nawet jeśli przez całe życie staraliśmy się o niej zapomnieć.