Georg Christoph Lichtenberg

Boże, nie pozwól mi tylko napisać książki o książkach.

Napisał osiem tomów. Zapewne uczyniłby lepiej, gdyby posadził osiem drzewek lub spłodził ośmioro dzieci.

W niejednym dziele wielkich ludzi wolałbym przeczytać raczej to, co wykreślili, niż to, co zostawili.

Lepiej jest nie badać w ogóle jakiejś sprawyy niż uczynić to powierzchownie; zwykły zdrowy rozsądek bowiem nie popełnia tylu błędów, co połowiczna uczoność.

Niektórzy stają się naukowcami, tak jak inni żołnierzami, dlatego tylko, że nie nadają się do niczego innego.

Był jednym z tych, którzy wszystko chcą lepiej zrobić, niż się wymaga. Jest to wstrętna lokajska właściwość.

Nie należy człowieka sądzić nigdy wedle tego, co napisał, lecz według tego, co mówi w towarzystwie ludzi, którzy mu dorównują.

Zakochani w sobie mają przynajmniej tę korzyść, że nie posiadają zbyt wielu rywali.

U większości ludzi niewiara w jedno zasadza się na ślepej wierze w co innego.

Rodzice, którzy zauważą, że ich syn chce zostać zawodowym poetą, powinni go tak długo ćwiczyć rózgami, aż przestanie pisać lub zostanie wielkim poetą.

Co wielki dureń napisze w książce, byłoby może znośne, gdyby potrafił wyrazić to w trzech słowach.

Książka jest lustrem; gdy zajrzy do niej małpa, nie odzwierciedli ona apostoła.