Gabriel García Márquez

Przez pięćdziesiąt sześć lat, od zakończenia ostatniej wojny domowej, jedynym zajęciem pułkownika było czekanie. Październik był jedną z tych niewielu rzeczy, które przychodziły na czas.

[...] kiedy dwoje dzieci przebywa razem, oboje odpowiedzialni są za to, co każde z nich robi osobno [...].

Obudził się przerażony pewnością, że znów go rzuciła, tym razem już na zawsze, zostawiając go w ogromnym świecie bez niej.

Śniła mi się ta kobieta, co śni [...]. Śniło mi się, że się jej śniłem [...].

[...] zapytałem, czy wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. Jasne, że wierzę - odpowiedziała. - Inne są niemożliwe.

W przypadku każdego prezydenta najohydniejsza kalumnia może być jednocześnie i prawdą, i kłamstwem.

Niektórzy gonią tylko za władzą, ale większość szuka czegoś bardziej błahego: po prostu pracy.

Rzuciłem nałóg wiele lat temu, ale on nie całkiem mnie rzucił [...].

[...] nigdy już nie otworzyłem żadnego listu [...]. Nigdy od momentu, kiedy stwierdziłem, że te najpilniejsze już po tygodniu przestają być tak pilne, a po dwóch miesiącach nie pamięta już o nich nawet ten, kto je napisał.

Zawsze sądziłem, że każda następna wersja opowiadania jest lepsza od poprzedniej. A skąd wiadomo, która powinna być ostatnia? To sekret zawodu, który nie rządzi się prawami rozumu, lecz magią instynktów, tak samo jak kucharka wie, kiedy zupa już jest gotowa.

Opowiadanie nie ma [...] ani początku, ani końca: albo załapie i zacznie się kleić, albo nie załapie i nie będzie się kleić.

[...] umrzeć to znaczy już nigdy więcej nie spotkać przyjaciół.