Gabriel García Márquez

Człowiek nie należy do żadnej ziemi, póki nie ma w niej nikogo ze swych zmarłych.

Tak jakby czas kręcił się w kółko i jakbyśmy wrócili do początków.

Tylko zamieniając cokolwiek w codziennej rutynie, narażamy się na zgubienie czegoś.

Młodzi z mojego pokolenia, rzuciwszy się żarłocznie na życie, zapomnieli w żywy kamień o nadziejach wiązanych z przyszłością, póki rzeczywistość nie przekonała ich, że przyszłość nie jest taka, jaka im się marzyła, i wtedy odkryli nostalgię.

Czas także ulega potknięciom i wypadkom i dlatego może się rozbić, i zostawić w jednym pokoju ułamek swojej wieczności.

Unosiłem się pomiędzy błędnymi chmurami i rozmawiałem z samym sobą przed lustrem, łudząc się, że wreszcie odkryję, kim naprawdę jestem.

Literatura jest najlepszą zabawką, jaką wymyślono, żeby drwić z ludzi.

Sekretem dobrej starości jest nie co innego, tylko szczery pakt z samotnością.

Zawsze wznosiła mur wściekłości, żeby nie widać było po niej strachu.

Odpowiedz mu, że tak (…) Choćbyś umierała ze strachu, choćbyś później miała tego żałować, bo i tak będziesz żałować przez całe życie, jeśli mu powiesz nie.

Tylko ktoś całkowicie pozbawiony zasad mógł znajdować upodobanie w bólu.

Jedynym określonym i ostatecznym wiekiem jest śmierć.