Gabriel García Márquez

Siedziała jak osoba czekająca na kogoś, kto może lada chwila nadejść. Siedziała smutna jak ktoś, kto czeka na tę chwilę od dawna, od samego urodzenia albo i wcześniej; być może nawet wcześniej niż od dnia narodzin oczekiwanej osoby.

Dzwon! Co za piękne słowo! Proszę pani, czy może mi pani powiedzieć jakiego koloru są słowa? Są słowa, które pękają jak dzwony.

[...] niełatwo jest zdecydować się na życie w wiecznym zapomnieniu.

Między nim a jego grobem leżała tylko jego śmierć.

Strach - słowo tak głębokie, tak znaczące!

Bowiem zmarły może być szczęśliwy, o ile jest już nieodwoływalnie umarły.

Skoro nie można zmienić rzeczywistości słowami, zakląć jej, należy odwrócić się od słów...

Zaczęło się to w szkole średniej; nauczyciel matematyki mówił nam o materializmie dialektycznym, chemik pożyczał prace Lenina, a fizyk stawiał dobrą ocenę, kiedy się rozumiało sens walki klasowej [...]. Potem chciałem być dziennikarzem, pisać powieści i zrobić coś pożytecznego dla ludzi. Te trzy sprawy były, myślę teraz, nierozłączne i musiały prowadzić mnie drogą, jaką poszedłem.

Popatrz no, każdy tekst Julia jest inny, a u mnie wszystko jest zawsze takie samo...

Nigdy nie sądziłem, że człowiek może zostać bohaterem tylko dlatego, że wytrzymał dziesięć dni na tratwie bez jedzenia i picia. Nie mogłem postąpić inaczej.

Nie zrobiłem nic, żeby zostać bohaterem. Ze wszystkich sił chciałem się uratować.

I było mi dobrze, bo wiedziałem, że umieram.