Twoje wiersze układają się w loki Zauważa z grzeczności niewidomy Bóg mnie kocha odpowiadam I kieruję… — Ewa Klajman-Gomolińska

Jestem przeciwko sobie

Żeby być bardziej z innymi

Akceptacja walką z samotnością Dziwką która włazi na człowieka

I za gardło trzyma

W mieście samotnych uciec trudno przed

Jej pandemią(…)

Nim podejdzie od tyłu

I strzeli nam celnie w ostatni oddech

Ta podła Podstępna i nieuchwytna od wieków

Samotność ludzka

Dostałam bon rabatowy na moją duszę

(…)

Dopóki nie odkryłam że to chwyt marketingowy

Zlot czarownic polujących na moje przyszłe bliżej nieba

(…)

Wracając do tych czarownic ja nigdy nie wiem kiedy pani pisze na jawieŚni improwizuje ironizuje jakby podmiot wierszy nie umiał mówić zwyczajnie.