Jestem przeciwko sobie Żeby być bardziej z innymi Akceptacja walką z samotnością Dziwką która włazi na… — Ewa Klajman-Gomolińska

Nim podejdzie od tyłu

I strzeli nam celnie w ostatni oddech

Ta podła Podstępna i nieuchwytna od wieków

Samotność ludzka

Twoje wiersze układają się w loki Zauważa z grzeczności niewidomy

Bóg mnie kocha odpowiadam

I kieruję papierowy statek do brzegu wanny.

Dostałam bon rabatowy na moją duszę

(…)

Dopóki nie odkryłam że to chwyt marketingowy

Zlot czarownic polujących na moje przyszłe bliżej nieba

(…)

Wracając do tych czarownic ja nigdy nie wiem kiedy pani pisze na jawieŚni improwizuje ironizuje jakby podmiot wierszy nie umiał mówić zwyczajnie.