Emil Cioran

Trzeba być wariatem, by rozpaczać nad zniknięciem Człowieka, zamiast wykrzyknąć: co za ulga!

Nuda to pozytywizm duszy poetyckiej, niezadowolenie wśród pozorów równej wartości.

Gdyby cała nuda, jaką nagromadziłem z biegiem lat, przekształciła się w energię, to zdołałbym wprawić w ruch wszechświat, nawet obrócony w kamień.

Kiedy przestaje się cierpieć, przestaje się istnieć.

Nie ma nikogo, komu w tej czy innej chwili nie życzyłbym śmierci.

Z życia powinniśmy zrobić sonet – albo się powiesić.

W zoo. – Wszystkie te zwierzęta zachowują się przyzwoicie, oprócz małp. Czuć, że człowiek jest blisko.

Tamtego dnia rozmawialiśmy przy stole o „teologii”. Służąca, niepiśmienna wieśniaczka, słuchała stojąc. „Wierzę w Boga tylko wtedy, gdy mnie bolą zęby” – powiedziała. U kresu życia jej uwaga jest jedyną, którą pamiętam.

Starość to w końcu tylko kara za to, że się żyło.

Założyć rodzinę. Myślę, że łatwiej by mi przyszło założyć imperium.

Wszyscy odgrywamy farsę: żyjemy dłużej od własnych problemów.

Aforyzm uprawiają tylko ci, których pośród słów dopadł lęk - lęk, że zapadają się gdzieś razem ze wszystkimi słowami.