Miłość, rodzina, niezwykłe czyny – wszystko znika, pozostawiając pustkę. — Christopher Paolini

Wszystko jest kwestią punktu widzenia.

O, płynna kusicielko pod lazurem nieba,

Twój złocisty przestwór przyzywa mnie, wzywa.

Żeglowałbym po nim bez końca,

Gdyby nie elfie dziewczę,

Które przyzywa mnie, wzywa

I krępuje mi serce białymi jak lilie więzami,

Których nic zerwać nie zdoła poza jedynym morzem,

Na zawsze rozdartego między falami i puszczą.

Najcięższe brzemię przywódcy to odpowiedzialność za podlegających ci ludzi.