Czas przemija nierówno – raz rwie przed siebie, to znów niemiłosiernie się dłuży – ale mimo to przemija… — Stephenie Meyer

– Co? Przecież ja mam 18 lat!

– A ja prawie 110. Czas się ustatkować.

– Boże! – Wykrzyknęłam.

– Co?

– Och… Nic. Wszystko.

– Co dokładnie? – spytał, spięty.

– Ty mnie kochasz!

– Mogę się tym zająć – odpowiedział na moje nieme pytanie. żałowałam, że

nie widzę wyrazu jego twarzy. – Możesz być pewna, że nie stracę nad sobą

kontroli.

– Szwetnie – wymamrotałam, mając nadzieję, że mówię dostatecznie

wyraźnie. Nie było to łatwe w kleszczach palców Edwarda.

– Nie tak szybko – wycedził. – To nie musi stać się dziś.