Wojna jest strasznym nieszczęściem zarówno dla napadniętego, jak i napadającego. — Stanisław Pagaczewski

– Proszę, oto dwie puszki landrynek.

– Ile płacę?

– Dwadzieścia zieleńców i trzydzieści pięć błotniaków.

(…) po kilku krokach zauważył wbity w ziemię patyk, do którego przyczepiona była jakaś kartka. Zbliżywszy się, odczytał znajdującą się na niej informację:

Między dwunastą a drugą po południu nie budzić, bo śpię.

Nieco dalej znajdowała się druga tabliczka:

Nudziarzom, krzykaczom i poborcom podatkowym wstęp surowo wzbroniony. (…)

Na trzeciej tablicy nasi podróżni przeczytali następujący tekst, wypisany drukowanymi literami:

PRZYPADKOWY PRZECHODNIU! JEŻELI MYŚLISZ, ŻE POCZĘSTUJĘ CIĘ WINEM – JESTEŚ W GRUBYM BŁĘDZIE. I DLA GOŚCI, I DLA SIEBIE MAM WYŁĄCZNIE MLEKO. MOŻE BYĆ KWAŚNE.

– Zestarzałem się trochę – rzekł Smok ze smutkiem w głosie. – To straszne, ale najlepiej czuję się w pantoflach i szlafroku.

Krak zamachał rękami, jakby się opędzał przed rojem pszczół.

– Nie mów tak – zawołał. – Jesteś nieśmiertelny, więc nie ma mowy o starzeniu się!

– Zrobiłem się także smakoszem – powiedział Smok – i bardzo sobie cenię regularne posiłki.

– Przydzielę ci kucharza, który będzie dbał o twój żołądek.

– Ponadto obawiam się, że w krainie Deszczowców mógłbym się nabawić kataru – ciągnął Smok, zdając sobie jednak sprawę z tego, że jest to argument niepoważny.

– Mój drogi. Cóż znaczy katar w porównaniu z zasługą wobec historii? Będziesz bohaterem narodowym.

– Kichający bohater to niezbyt ładny widok – uśmiechnął się Smok.

– Bohaterom wybacza się wiele wad gorszych od chronicznego kataru. Jestem gotów przydzielić ci mego nadwornego medyka, który będzie dbał o twój organ powonienia.