To straszne, że schematy życia składają się w poważnej części z elementów nie tylko nieciekawych, ale również… — Stanisław Dygat

Ja zakochałem się pierwszy raz, kiedy miałem siedemnaście lat. Potem kochałem się jeszcze parę razy. Nie wszystkie te miłości na tyle atrakcyjne, by warto je wspominać. Ale każda zostawiła takie samo uczucie pustki i niepokoju. Że oczekiwanie nigdy się nie spełnia i że pragnieniami kierują złudzenia. Wstyd, że własne i cudze słowa tracą nagle wartość…

Wyobrażamy sobie, że istnieje ktoś, kto jest zdolny zaspokoić nasze tęsknoty. Ktoś, kogo wcześniejszy później spotkamy. Wyobrażamy sobie wiele rzeczy, które nigdy się nie spełniają…

Chciałem ją czym prędzej zobaczyć. Byłem ciekawy, jak wygląda, ponieważ kiedy kocham jakąś dziewczynę, zapominam jej twarzy, jeżeli tylko przestają na nią patrzeć. Na tym polega tęsknota, że drobiazgowo i daremnie usiłuję odtworzyć w pamięci wymarzone rysy, a na tym polega wartość ich piękna, że nie są skłonne objawić się w jakiejkolwiek konwencji poza sprawdzalnym wymiarem rzeczywistości.

Kiedy przeżywa się jakąś miłość, eliminuje ona miłości przeszłe i przyszłe.