Sándor Márai

Najgorsze, co może się zdarzyć człowiekowi. Spełniło się największe pragnienie mojego życia.

Jesteśmy ludźmi. Nie wolno nam wystawiać siebie nawzajem na próby.

[...] miłość chce wszystkiego, całego człowieka, z każdą jego tajemnicą, z jego sanktuarium, całkowicie.

[...] nie ma małych i dużych zmian, każdy ludzki gest, także najdrobniejszy przejaw życia trzeba widzieć w kontekście całości, całego człowieka, całego mechanizmu. Wszystko się ze sobą wiąże, wzajemnie na siebie oddziałuje.

Wyjechałem, a kto odchodzi, ten trochę już jakby nie istniał.

[...] odwróciliśmy głowy zmieszani, z opuszczonym wzrokiem, jak ludzie, którzy trochę się wstydzą; wstydzą się szczególną wstydliwością, ponieważ widzieli jakąś nadludzką niestosowność, jakąś surową, wykoślawioną przygodę, życie.

[...] miłość nie potrzebuje idealnych obiektów. Miłość jest jak... ależ nie, nie ma porównania na miłość. Ona nie ma swojej przyczyny, nie ma na nią wytłumaczenia. Miłość, wygląda na to, przeznaczona jest sama dla siebie.

[...] nie ma nic trudniejszego, niż ugasić serce, które się zapaliło.

[...] kiedy jestem w połowie drogi życia, moje włosy posrebrzyły się tu i ówdzie, i bardziej lubię wspomnienia niż nadzieje [...].

Kto raz odszedł i poznał świat [...] utracił dom...

[...] świat zawsze jest taki sam, ale czasem pojawia się na horyzoncie człowieka jakiś szczególny pochód gwiazd.

Mówił trochę w każdym europejskim języku, i w każdym języku najchętniej milczał.