[...] odwróciliśmy głowy zmieszani, z opuszczonym wzrokiem, jak ludzie, którzy trochę się wstydzą; wstydzą… — Sándor Márai

[...] odwróciliśmy głowy zmieszani, z opuszczonym wzrokiem, jak ludzie, którzy trochę się wstydzą; wstydzą się szczególną wstydliwością, ponieważ widzieli jakąś nadludzką niestosowność, jakąś surową, wykoślawioną przygodę, życie.

Sierota, 5 · s. 170