Wobec potrzeb dzieci kobiecość wykazuje skłonność do samozacierania się, anulowania, natomiast męskość żąda… — Osvaldo Poli

Różne mechanizmy psychologiczne sprawiają, że ojcowie są bardziej zdolni do wyrzeczenia się obrazu „dziecka upragnionego” (czyli dziecka widzianego takim, jakim by się chciało, aby ono było, a nie takim, jakie ma się ono stać) i postrzegania dziecka rzeczywistego, takiego, jakie ono jest.

Wyłączny związek z pierwiastkiem matczynym, bez domieszki wrażliwości męskiej (która może być obecna w samej matce, albo wnoszona przez postać ojca) doprowadza do wychowania „małego tyrana”, niezdolnego do adaptacji i przyjęcia ograniczeń, i z tego powodu wiecznie skłóconego ze światem, który jest „winien” tego, że nie toczy się tak, jak on mu każe.

Kodeks ojcowski pomaga dziecku w skonfrontowaniu siebie z rzeczywistością, także jej trudnościami, i zachęca je do zaakceptowania warunków, jakie ona narzuca, do „wystawienia się na próbę”, jaką przynosi świat.