Osvaldo Poli

Różne mechanizmy psychologiczne sprawiają, że ojcowie są bardziej zdolni do wyrzeczenia się obrazu „dziecka upragnionego” (czyli dziecka widzianego takim, jakim by się chciało, aby ono było, a nie takim, jakie ma się ono stać) i postrzegania dziecka rzeczywistego, takiego, jakie ono jest.

Wyłączny związek z pierwiastkiem matczynym, bez domieszki wrażliwości męskiej (która może być obecna w samej matce, albo wnoszona przez postać ojca) doprowadza do wychowania „małego tyrana”, niezdolnego do adaptacji i przyjęcia ograniczeń, i z tego powodu wiecznie skłóconego ze światem, który jest „winien” tego, że nie toczy się tak, jak on mu każe.

Kodeks ojcowski pomaga dziecku w skonfrontowaniu siebie z rzeczywistością, także jej trudnościami, i zachęca je do zaakceptowania warunków, jakie ona narzuca, do „wystawienia się na próbę”, jaką przynosi świat.

Żaden ojciec ani żadna matka nie prezentują tych postaw w stanie czystym: na szczęście także ojcowie dostosowują się do dzieci, a matki umieją zaproponować własne zainteresowania. Tym niemniej istnieje różnica w tendencjach psychologicznych, która sprawia, że czymś łatwiejszym i bardziej instynktownym dla kobiety jest dostosowywanie się do dzieci, a dla mężczyzny – wymaganie od nich sytuacji odwrotnej.

Wobec potrzeb dzieci kobiecość wykazuje skłonność do samozacierania się, anulowania, natomiast męskość żąda wzajemności. Uszanowanie żądania wzajemności stanowi typową trudność, o jakiej zaakceptowanie ojciec prosi dziecko.