Porzuconą kobietę zawsze można rozpoznać, przynajmniej ja potrafię. Wyglądała na bardziej nagą, niż gdyby… — Tove Ditlevsen

Życie to [...] ucieczka z jednej kryjówki do następnej, z jednego snu do następnego, a między nimi głód, zimno i lęk...

W wielkiej miłości najbardziej zdumiewa to, że pragnie ona być eksponowana i oglądana, jakby wszystko, co robi dwoje szczęśliwych ludzi, wymagało uwagi całego świata.

W każdym czystym i nowym początku istnieje [...] coś, co wywołuje w człowieku chęć rozwalenia tej delikatnej budowli albo przynajmniej wprowadzenia nieporządku wśród kamieni, ażeby budynek mógł dalej rosnąć krzywo, nieidealnie i już nikogo nie raził w oczy.