Ostatnio dodane

Miliony ludzi, którzy śpią w każdej chwili czasu. Pół ludzkości uwikłanej w sen, podczas gdy druga połowa czuwa. Kiedy jedni się budzą, inni muszą położyć się spać i w ten sposób utrzymywać świat w równowadze.

[...] żadna chwila na ziemi nie może być tylko jasna, napięta i dźwięczna; po drugiej stronie planety musi ją równoważyć chwila ciemna, płynna, głucha i skłębiona.

Wbij sobie to tego tępego łba, że żarty są takie jak życie [...]. Źle się zaczynają i źle się kończą. A pomiędzy jest dobrze.

Wszyscy siedli przy piecach i wstaną dopiero wiosną. Będą godzinami stać przy oknach, aż do zmierzchu. Będą tylko jeść, pić i obłapiać się w łóżku pod kołdrą. Aż wreszcie poczują, że dłużej tak nie można, zbiją dzieci na kwaśne jabłko albo skopią kota i znowu się na jakiś czas uspokoją. Tak to już jest, osiołku.

[...] wasze plany obracają się w nicość, rozwiewają się sny, wierzycie w cuda, które nigdy nie nastąpią, czekacie na zbawiciela, który was stąd wyprowadzi... a przecież sami wiecie, że już nie ma nadziei, nie ma w co wierzyć, bo minione lata przytłoczyły was takim ciężarem, panie i panowie, że nie potraficie zapanować nad bezwładem, a to coraz bardziej napełnia was lękiem i powoli odbiera wam dech...

Prawdziwa groźba pochodzi spod ziemi, a jej źródło zawsze jest nieznane; człowiek nagle boi się ciszy, nie rusza się, kuli się w kącie, w którym szuka schronienia, gryzienie staje się cierpieniem, a połykanie torturą, aż wreszcie nawet nie zauważa, że wszystko wokół niego spowolniało, że przestrzeń się kurczy, w końcu przychodzi to najgorsze: bezruch.

Dotychczas sądziła, że nieznośna jest tylko porażka, teraz zrozumiała, że nie do zniesienia jest również zwycięstwo, bo w tej strasznej walce nie to było zawstydzające, że ona była górą, lecz to, że nie miała szansy na porażkę.

[...] człowiek, nawet jeżeli chce, nie jest w stanie mówić prawdy, [...] chociaż „może rzeczywiście coś się wydarzyło...” Ale dokładnie co takiego, to [...] można rozwikłać tylko wspólnym wysiłkiem, kiedy człowiek wysłucha coraz to nowszych wersji wydarzeń, by potem nie mieć już innego wyjścia, jak tylko czekać; czekać, aż wreszcie prawda sama wyjdzie na jaw; wtedy ukażą się dalsze szczegóły wydarzeń i będzie można się przekonać, a nawet sprawdzić, jak się układają jej poszczególne elementy.

[...] kuchnia tonęła w popołudniowym półmroku, trudno było rozstrzygnąć, czy wibrujące na ścianach plamy to tylko cienie, czy złowieszcze znaki zwątpienia kryjącego się pod ich pełnymi nadziei myślami.

[...] przeoczenie pozornie nieistotnej rzeczy oznacza przyznanie się, iż stoimy bezbronni na wiszącym moście rozpiętym pomiędzy porządkiem i rozpadem; każdy szczegół, który się pojawił, nawet niech to będzie [...] kierunek, z którego nadlatują gęsi, czy nic niemówiące ludzkie gesty, trzeba zauważać i obserwować, tylko to może nam dać nadzieję, że nie nadejdzie dzień, kiedy my sami staniemy się niemymi i niewidzialnymi zakładnikami tego wiecznie powstającego i pogrożającego się w rozpadzie szatańskiego ładu.

[...] lekko przestraszony wychylił przygotowaną szklaneczkę palinki i znowu sobie nalał, gdyż puste szkło zawsze napawało go niepokojem.