Ostatnio dodane

[...] sukces to zazwyczaj coś, co nie pochodzi od artysty, lecz od publiczności.

[...] doznawałem radości istnienia. [...] Że jestem czymś malutkim i wielkim zarazem: [...] kroplą w oceanie, kroplą bystrą, która zdaje sobie sprawę, że istnieje i że za jej sprawą istnieje ocean. Maleńka i wielka. Silna i nędzna.

- [...] Pan uważa, że dusza istnieje, tak?
- Niestety. To rana, która wciąż krwawi i nigdy się nie goi. Można ją usunąć tylko wraz z życiem.

Nałóg to dowód człowieczeństwa.

[...] każdy z nas ma trzy formy życia. Życie materialne: jesteśmy ciałem. Życie umysłowe: jesteśmy świadomością. I życie dyskursywne: jesteśmy tym, co o nas mówią.

[…] lęki przeżywamy intensywniej niż radości. Potrafimy je roztrząsać w nieskończoność, gnębić się nimi i karać nieustannie.

Każdy się czegoś boi i wystarczy zasugerować, że się wie o tym lęku, by ludzie w to uwierzyli. Bo strach przed ujawnieniem lęku jest większy niż logiczne myślenie, że to niemożliwe, aby ktoś znał nasze myśli.

Przyznanie się do błędu, lęku, sekretu jest paradoksalnie łatwiejsze i zabiera mniej energii, niż ukrywanie tego. I czyni nas silniejszymi. Ale strach zaślepia i ludzie dźwigają lęki na swoich barkach jak kolejne okrycie.

Zazdrośnik pluje tylko na tego, kto go przewyższa.

Popularność to zwierzę, które karmi się samo sobą.

Jedna róża to piękno. Dziesięć róż to coś drogiego. Sto róż to nuda. Tysiąc róż, kapujesz?

Nie ma nic bardziej względnego niż piękno.