Ostatnio dodane

[...] ujemny wpływ, jaki duch czasu wywiera na osobiste życie człowieka, może rozciągnąć się na jego stronę fizyczną.

Człowiek nie żyje wyłącznie swoim życiem osobistym, jako jednostka, ale świadomie lub nieświadomie, również życiem swojej epoki i swojego pokolenia.

Hans Castorp nie był ani geniuszem, ani głupcem, a jeżeli dla jego określenia unikamy słowa „przeciętny”, to czynimy to [...] z szacunku dla jego losu, któremu skłonni jesteśmy przypisać pewne ponadosobowe znaczenie.

Dzieci i wnuki przypatrują się, ażeby podziwiać, a podziwiają, aby się uczyć i kształcić w sobie to, co drzemie w nich jako odziedziczone cechy.

[...] myśl, że oto coś dobiega kresu, że coś ubożeje, przyprawiła go o lekki zawrót głowy [...].

Dwa dni podróży oddalają człowieka [...].

Wątpić i wierzyć, Piłacie, to jedno i to samo. Tylko obojętność jest ateistyczna.

Wiązać się z jakimś krajem, z tym, co w nim szczególne, to wiązać się z tym, co małe. Trzymać się swojej ziemi to pełzać.

Miasto jako teren łowiecki niewiele się różni od lasu.

[...] jestem już tylko piechurem pośród innych piechurów.

Słowo wymawia się łatwo, rzecz samą osiągnąć trudniej.

Samotność. To jedyne, w czym na pewno jesteśmy równi. Jedyne, co nas rozdziela, a jednocześnie zbliża.