Neil Gaiman

Wszystko zależy od tego, gdzie się jest.

Żaden człowiek nie jest wyspą – twierdził Donnę i mylił się. Gdybyśmy nie byli wyspami, zginęlibyśmy, utonęli w otchłaniach obcych tragedii.

– Urok, tak? Cóż, jak mówią, albo się go ma, albo nie.

– Uroków można się nauczyć.

Ludzie nie zatrudniają byłych więźniów. Czują się wobec was niezręcznie.

[Ameryka] to jedyny kraj na świecie, który martwi się o to, czym jest. (…) Inne dokładnie wiedzą, na czym stoją. Nikt nie musi szukać serca Norwegii albo duszy Mozambiku. Wiedzą, czym są.

To nie jest kraj dla bogów.

Nie ma czegoś takiego jak koniec. Nigdy.

Jego bose stopy odcinały się ostrą czerwienią na tle zamarzniętego śniegu.

– Nie zimno ci? – spytał Cień.

– Moja żona była z plemienia Choctaw – odparł Chapman.

– I nauczyła cię mistycznych metod unikania mrozu?

– Nie. Uważała, że jestem wariatem. Stale powtarzała: „Johnny, czemu po prostu nie włożysz butów?”.

Awokado – zgodził się Whiskey Jack. – Właśnie. Tu nie rosną. To kraina dzikiego ryżu. Kraina łosi. Próbuję powiedzieć, że cała Ameryka jest taka. Nie jest to dobry kraj dla bogów, nie wyrastają tutaj. Są jak awokado próbujące rosnąć w krainie dzikiego ryżu.

Ktoś kiedyś mi powiedział, że takie chwile ciszy następują jedynie dwadzieścia po albo za dwadzieścia. Nigdy inaczej.

Wykorzystuje chciwość i zachłanność. Jak wszystkie wielkie oszustwa.

A, tak. Era informacji. (…) Nie, żeby oczywiście kiedykolwiek istniała inna era. Informacja i wiedza: oto dwie waluty, które nigdy nie wyjdą z mody.