Neil Gaiman

(…) była to złudna obojętność, obojętność skały, na której szczyt nie można się wspiąć; niestety, odkrywamy to dopiero w połowie drogi, gdy nie da się już zejść.

Ludzie przeważnie nie są źli, po prostu czasem dają się porwać jakiejś idei.

To pewne, jak to, że woda jest mokra, dni długie, a przyjaciel zawsze w końcu cię zawiedzie.

To jednak tylko interes. Trzeba wydać pieniądze, by je zarobić.

Wszyscy postępują tak samo. Sądzą, że ich grzechy są oryginalne i wyjątkowe. Zwykle powtarzają się bez końca.

– To właśnie – odparł Wednesday, ruszając z miejsca – jest odwieczne szaleństwo człowieka. Pościg za słodkim ciałem. Choć w istocie stanowi ono jedynie piękną osłonę kości, żeru dla robaków. Nocą ocieramy się o żer dla robaków. Bez urazy.

– W porządku – rzekł. – A zatem pokazała się tu twoja martwa żona. Boisz się?

– Odrobinę.

– Bardzo mądrze. Martwi zawsze doprowadzają mnie do szału.

Uznał, że jeśli nie ma się na głowie wyroku śmierci, więzienie w najlepszym razie stanowi jedynie czasowy urlop od życia.

Wszystkie triumfy i katastrofy tego świata ludzie powodują nie dlatego, że są z gruntu dobrzy, albo z gruntu źli, lecz dlatego, że są ludźmi.

Wy, ludzie, mówicie o życiu i śmierci, jakby to były dwie rzeczy wzajemnie się wykluczające, jakby nie istniała rzeka, będąca również drogą, czy pieśń, będąca kolorem.

Słowa to coś wspaniałego.

– Telewizor to ołtarz. Ja jestem tą, której ludzie składają ofiary.

– Czyli co?

– Zwykle ich czas – odparła Lucy. – Czasami siebie nawzajem.