Tak naprawdę to ja tu wcale nie żyję w tym szpitalu, tylko przeczekuję. — Monika Szwaja

Taka jakaś wymogła blondaska. Miągwa makolągwa.

– Wika, jaka kolacja, obiad jest. (…)

– O której my te obiady jadamy… – westchnęłam. – Normalni ludzie jedzą obiad o pierwszej w południe, góra o drugiej…

– Chyba w sanatorium – oburzyła się mama. – Normalni ludzie jedzą tak jak my, bo przedtem pracują ciężko.

Wyglądam jak nieboszczka po reanimacji.