– Zawsze powtarzam, że nie wolno ufać niskim ludziom, bo im się serce w gównie macza. – Titku, przecież ty… — Marta Kisiel

– Nie wyglądasz mi na szczęśliwą narzeczoną. Naprawdę zamierzasz za niego wyjść?

– Bo ja wiem? Może. Czemu nie. Jest… całkiem fajny.

– Czekaj no. Zwiążesz się z… jak mu było?

– Karolek.

– Więc zwiążesz się z tym Karolkiem na całe życie, bo jest „całkiem fajny”?

– Nie no, El, bez przesady, bądźmy poważne. Nie zamierzam tak długo czekać z rozwodem.

– (…) czas robi z ludźmi rzeczy… niesamowite. Nawet gdy ledwie muskają jego powierzchnię, nieświadomi tego, co kryje się głębiej, w odmętach, do których nie mają dostępu, i tak niepostrzeżenie nim przesiąkają. Nieustannie, w każdej sekundzie swojego zwyczajnego życia. Ale czy trzymamy się brzegu, czy bezpiecznych mielizn, czy też bez wahania skaczemy w największą głębinę, koniec zawsze jest ten sam.

– Śmierć.

– Nieunikniona, nieubłagana śmierć.

– (…) Ale to już koniec trupów i innych niespodzianek nie z tego świata, prawda? – zapytał narzeczoną rozpaczliwym szeptem. – Prawda, Dżusi?

– A widzisz, trzeba było wykupić rozszerzoną gwarancję, zanim poprosiłeś mnie o rękę, to może nie miałbyś teraz takich niespodzianek.