Margaret Thatcher

Być premierem, znaczy walczyć samotnie. I w pewnym sensie dobrze, że tak jest: w tłumie przecież nie można być przywódcą.

Niezmiennie pytano mnie, jak się czuję jako kobieta premier. Odpowiadałam wówczas: — Nie wiem, nigdy nie byłam mężczyzną.

Musimy raz na zawsze przestać mówić ludziom, jakie powinni mieć ambicje i jak trzeba je realizować. Przecież to zależy od nich.

Porażka polityki ustępstw nauczyła mnie, że bezwzględnie powinniśmy przeciwstawiać się agresji.

[…] z ksiąg rachunkowych mojego ojca nauczyłam się, że wolny rynek jest jak delikatny system nerwowy - błyskawicznie reaguje na sygnały i wydarzenia z całego świata, by zaspokajać ciągle zmieniające się potrzeby ludzi różnych narodowości, różnych klas społecznych i różnych wyznań. Państwo, które dysponuje znacznie mniejszym zasobem pewnych informacji […] błądzi w ciemności i bardziej utrudnia, niż usprawnia funkcjonowanie rynku.

Sięgnięcie po socjalizm jako antidotum na chorobę drążącą Wielką Brytanię przypominało […] doprawdy leczenie leukemii pijawkami.