Marcin Świetlicki

Były myśli samobójcze. (...) A problemy były drobne. Problemy z dziewczynami, z niepewną przyszłością, z niechęcią do nauki. (...) A ja z dorosłych umiejętności to właściwie tylko palenie papierosów i picie wódki przyjąłem.

Poezja Stachury mnie nie fascynowała, proza bardziej. (...) Natomiast gdy przeczytałem Fabula rasa i Oto, to już był wschodni, ohydny, denerwujący mistycyzm i wtedy go trochę znielubiłem.

Trzeba by umieć tak świrować jak Maleńczuk, który odmówił służby, albo jak Stasiuk, który zdezerterował. Ale w takich przypadkach trafiało się do więzienia, a ja zamknięcia nienawidzę. (...) Chciałem odsłużyć i mieć spokój.

– E, nie. Gdyby doszło, to w jakimkolwiek byłbym stanie, byłbym to zapamiętał na pewno. Takie rzeczy się pamięta. Pożegnania barmana przed wyjazdem do Nepalu można nie pamiętać, natomiast odbycie stosunku płciowego z narzeczoną kolegi po dwóch miesiącach abstynencji raczej się zauważa, mam nadzieję.

Co ja, biedny, grzeszny, rozwiedziony żuczek, w tym świecie wartości wyższych z moją niewyparzoną gębą i kompletnym brakiem wyczucia, i z tą swoją nieważnością i marginesowością robię?

(…) nigdy papieros nie będzie tak smaczny, a wódka – taka zimna i pożywna (…)

Oto – pomyślał mistrz – nadszedł dzień, kiedy wszyscy są bardziej pijani niż ja.

Ciekawe, co by powiedział na to Doktor?

Doktor powiedziałby zapewne: ty nawet nie pijąc jesteś pijany, uspokój się.

Kompletnie nie w typie, który ewentualnie by preferował, gdyby miał ochotę preferować.