Obrońcy Królestwa

– Przecież uczyłem, że nigdy nie należy ufać kapusiom. Pewien geniusz trochę dziś zarobił. Widzisz, jak się robi interesy? Aniołom wynajął lokal, tobie sprzedał ich głowy, a mnie twoją. To się nazywa zmysł do handlu, co?

W domu mam burdel, w burdelu lazaret, pełna dupa, Luciu.

– A jeśli się nie zgodzą? Mogą zagrozić przedsięwzięciu.

– Czy znasz termin: „dopuszczalne straty”? – wtrącił Razjel. – Jeżeli zawiodą, będą zmuszeni znaleźć się na marginesie.

– No nie! – zakrzyknął uradowany Asmodeusz. – Sprzątniecie ich? Aniołowie? Chłopcy, zaczynam was lubić!

– Aleś wymyślił! – fuknął oburzony Uwabriel. – Przez takich jak ty panuje ogólna znieczulica, a bandyci czują się bezkarni. Może ktoś potrzebuje pomocy?

Parmiel wzruszył ramionami.

– Pewnie okaże się, że my – burknął.

– Jestem poważny. Śmiertelnie poważny – oburzył się zielonowłosy demon. – Daktyla?

– Zostałem pobity. Mam rozbity nos i chyba pęknięte żebra…

– Nie zajmujemy się patologią społeczną.

– To był wypadek przy pracy! Mam stosowne zaświadczenie!

– Proszę pokazać!

Saturnin wyjął z kieszeni kolejny świstek.

– Taak. Wygląda, że jest w porządku. Czy twoja choroba jest zakaźna?

– Słucham? – wykrztusił oszołomiony anioł.

– Czy jesteś zakaźnie chory?

– Przecież powiedziałem, że zostałem pobity! Pobicie jest zakaźne tylko na meczach piłkarskich!