Przymknęłam oczy, żeby chociaż nie patrzeć na Marcina i zebrać w jednoznaczną całość rozkojarzone uczucia… — Krystyna Siesicka
Przymknęłam oczy, żeby chociaż nie patrzeć na Marcina i zebrać w jednoznaczną całość rozkojarzone uczucia. Ale i to się nie powiodło. Marcin był przy mnie, powieki nie stały się barierą, którą mogłabym odgrodzić się od niego.
Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Człowiek to rzeczownik, a rzeczownikiem rządzą przypadki.
(…) jak to dobrze, kiedy ma się koło siebie kawałek marynarki (…).
Czasami zmarnowane przedpołudnia dłużej zostają w pamięci niż inne… Wszystkie przedpołudnia tych wakacji zleją ci się w jedno miłe wspomnienie, tylko to przedpołudnie zachowa swoją indywidualność.
