(...) umarł na klęczkach, z głową opartą o mur, jakby zabiła go melancholia. — Kazuo Ishiguro

(...) straciłam całe lata, goniąc za jakimś nieokreślonym trofeum i łudząc się, że je zdobędę, jeśli tylko zrobię dość, by na nie zasłużyć. Ale już go nie chcę. Teraz pragnę czegoś innego – czegoś, co wiąże się z ciepłem i bezpieczeństwem, czegoś, w czym mogłabym się schronić, niezależnie od tego, co robię i kim jestem. Czegoś, co jest stale obecne, jak niebo nad głową.

Jeśli wyjdę za mąż, to tylko za kogoś, kto naprawdę wniesie jakiś wkład. Wkład w rozwój ludzkości, w naprawę świata. Czy to taka okropna ambicja?

Człowiek musi być przygotowany na to, że ktoś czasem sobie z niego zażartuje.