Cisza jak po wybuchu nuklearnym. — Kazimierz Grochmalski

Mój mistrzu, Wittgensteinie, nie granice języka są granicami świata.

Są nimi granice nienawiści, której brakuje słów do wyartykułowania.

Po tylu latach ciągle czuć smród

po czyichś opuszczonych w popłochu mieszkaniach,

a wieże kościołów wtopione w te milczące miasteczka

ogłuchły w obojętności bytu.

Małe kartki papieru decydowały o losach świata.

Ledwo skreślone „zabić” porywały ze sceny geniuszów,

namiętne „kocham” puszczały w ruch

kaskady obłąkanej nienawiści…