(…) zrozumiałem, że nie można ufać niczemu na całym świecie. — Jostein Gaarder

W serdecznym i miłym zaimku „my dwoje” pojawiło się paskudne pęknięcie. Nie mogliśmy już niczego od siebie wymagać, nie mogliśmy dzielić nadziei na czekającą nas przyszłość.

Tracę nie tylko świat, tracę nie tylko wszystko i wszystkich, których kocham. Tracę też siebie. Pstryk – i nie ma mnie!

Ogromnie boli myśl o chwili, w której nie będzie już następnych dni.