Wiem, jak bardzo cierpisz, ale zapomnisz… Tak jak ja. Żyć to zapomnieć. — José Carlos Somoza

To, w co wierzą przeciętni zjadacze chleba: że, o ile piekło istnieje, trzeba umrzeć, żeby się o tym przekonać.

Teraz nie ma już rozmów ani dobrych, ani złych… Nie ma już nic. Wszystko skalane jest wulgarnością.

Śmierć jest zawsze prozaiczna (…) Romantycznie jest żyć dalej.