W głąb tej otchłani dzikiej, co natury Łonem jest, mogąc być także jej grobem, Gdyż morza, brzegów, powietrza… — John Milton

Lepiej być panem w piekle, niźli sługą w niebiosach

Gdziekolwiek zwrócę lot, tam czekać będzie

Gniew nieskończony, nieskończona rozpacz!

Gdziekolwiek zwrócę lot, tam wszędzie piekło.

Piekło jest we mnie, a na dnie otchłani

Głębsza, ziejąca czeluść się otwarła,

Przy której piekło dręczące jest niebem.

Zmiłuj się wreszcie! Czyż nie ma już miejsca

Dla mej pokuty i dla wybaczenia?

Nie ma, zostało jedynie poddanie

I lęk przed hańbą, która mnie okryje

Wśród duchów w dole…

On nad innymi ruchem i postawą

Dumnie górował, stojąc jako wieża;

Z kształtów nie znikła jeszcze dawna jasność

I był upadłym archaniołem, który

Nadmiar swej chwały stracił; niby Słońce

Wschodzące, kiedy spogląda przez mglisty

Nad widnokręgiem przestwór, pozbawione

Promieni, lub gdy skryte za Księżycem

W mrocznym zaćmieniu rzuca zmierzch niszczący

Na pół narodów wszystkich, a monarchów

Przepełni lękiem przed zmianą; tak, chociaż

Przyćmiony, jaśniał ów archanioł bardziej

Niż inni; jednak w obliczu głębokie

Bruzdy mu wyrył piorun i osiadły

Troski na licu bladym, choć pod czołem

Nieustraszonym, mężnym, pełnym pychy,

Knującym zemstę, tkwi okrutne oko.