Joanna Chmielewska

Człowiek, a podobno kobieta to też człowiek, składa się z różnych elementów anatomicznych. Zaczynając od góry, człowiek posiada głowę, a w tej głowie mózg… (…)

I on tym mózgiem myśli. Poniżej ma klatkę piersiową, a w niej rozmaite uczucia. Jeszcze niżej przewód pokarmowy i rozmaite wątpia, którym on właśnie dostarcza upojnych rozkoszy. Dalej część biodrową, a na samym dole nogi.

Głodny chłop do żadnej pracy się nie nadaje.

Z całą pewnością niańka bezapelacyjnie i nieodwołalnie skompromituje nas w towarzystwie. Korniszonka, śledzika, wołowinki na ostro, kotlecika schabowego, kieliszka wódki do ust nie weźmiemy bez pełnych troski okrzyków.

Możemy, ostatecznie, poprosić ją od czasu do czasu, żeby nabyła dla nas pół kilo gwoździ. Rozmiar obojętny, pół kilo to pół kilo. Bez względu na to, co kupi w zamian, przedmiot nie będzie kosztowny, bo pół kilo gwoździ nie kosztuje drogo, a za to spotka nas niespodzianka. Żaden mężczyzna nie zdoła odgadnąć zawczasu, co też kobieta nabędzie zamiast gwoździ. Niespodzianki w gruncie rzeczy lubimy wszyscy, bez względu na płeć.

Prawdziwa kobieta dostarczy nam przeżyć wszelkiego autoramentu.

Zrozumieć jej w pełni nie zdołamy, z tym się pogódźmy od razu. Ona sama siebie też nie. W zasadzie prawdziwa kobieta dostarczy elementów podstawowych, to znaczy:

– podziwu dla mężczyzny,

– zachwytu i uwielbienia,

– posiłków (…)

– oraz wyeksponuje różnicę płci, co każdemu mężczyźnie sprawi przyjemność.

Znacznie łatwiej jest wytrzymać z kobietą szczęśliwą, niż z kobietą, której wiele do szczęścia brakuje.

Z czego wynika prosty wniosek: kobietę należy uszczęśliwiać, co wcale nie jest takie trudne, jakby się zdawało. Kobiety kochają słowa. W tej zaś dziedzinie upragnionego towaru można im dostarczać dowolnie bez wielkiego wysiłku.

W kwestii stosunku do zwierzątek kobiety miewają dziwaczne fanaberie i takie na przykład pająki nie budzą w nich tkliwości.

Ukomplementowana kobieta czuje nasze zainteresowanie nią, po czym, zdopingowana, postara się podnieść swoje walory na wyższy poziom.

Pracą zajmie się umiarkowanie, bo dla prawdziwej kobiety mężczyzna jest ważniejszy. Rzuci wszystko i podąży za nim w dzikie puszcze, na bezludną wyspę albo nawet do Rio de Janeiro. Pierwszy lepszy zassany słoik wykorzysta racjonalnie, każąc mu go otworzyć, żeby mogła okazać podziw i zachwyt dla jego męskiej siły. Mężczyzna, który nie lubi zachwytu dla własnej męskiej siły, nie jest normalnym mężczyzną i powinien się leczyć. No owszem, owszem, w razie bandyckiego napadu krzykiem wyrwie go ze snu i schowa się za jego plecami, zaraz potem jednakże, w obliczu niebezpieczeństwa, chwyci wałek do ciasta, tłuczek do kartofli, tasak do mięsa, muszkiet po pradziadku i rąbnie. Czasem trafi w złoczyńcę, a czasem w męża, ale to już druga strona medalu.

Z całą pewnością kobieta zażądała garnka do gotowania wody, miękkiego posłania, kolebki dla potomka, futra dla siebie, lustra, grzebienia, nożyczek i naszyjnika.

Mężczyzna został zmuszony do odkryć i wynalazków, bo inaczej by z kobietą nie wytrzymał. Czepiała się i czepiała, ciosając kołki na głowie i stąd wziął się postęp oraz pełne ręce roboty.

Megierę nie zawsze rozszyfruje się od razu. Rozumna megiera w pierwszej chwili chowa pazury i udaje anioła. Jeśli nawet wyrwie się z niej odrobina charakteru, przeciętny mężczyzna ujrzy w tym przejaw temperamentu i zgoła się zachwyci. Potem dopiero odcierpi swoje. Szczątki porcelany, którą megiera rozbije mu na głowie, jakoś tam z siebie pozbiera, ale frustracja mu zostanie.

Kobiety są szaleńczo pazerne. Nie, skądże znowu, nie na wszystko. Gorzej. Na mężczyzn.